Dr Gabriela Więckowska – Adwokat Kraków

Orzecznictwo w sprawach karnych

Wydanie wyroku łącznego a powaga rzeczy osądzonej
Postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z 2012-07-04, III KO 47/12
Opubl: Legalis
Teza:
1. Odpowiednie stosowanie art. 17 § 1 pkt 7 KPK w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego decyduje o powstaniu ujemnej przesłanki procesowej o charakterze bezwzględnym tylko w takim wypadku, gdy po wydaniu prawomocnego wyroku łącznego lub postanowienia o umorzeniu postępowania w tej kwestii na podstawie art. 572 KPK – dojdzie do rozpoznania wniosku domagającego się wydania wyroku łącznego w odniesieniu do tej samej osoby i tych samych wyroków skazujących różnych sądów.
2. Pojawienie się nowego skazania może zmienić dotychczasową strukturę kar uznanych za spełniające warunki do połączenia. Z uwagi na to, że ocena w tym względzie odbywa się każdorazowo niejako ?na nowo? – ewentualne zmiany nie podlegają regułom związanym z naruszeniem powagi rzeczy osądzonej.

Prawo podejrzanego do zapoznania się z treścią wniosku o zastosowanie lub przedłużenie tymczasowego aresztowania
Postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 2011-09-12, II AKp 18/11
Opubl: Orzecznictwo Sądów Apelacyjnych rok 2012, Nr 7, poz. 21, str. 3
Teza:
Podejrzany każdorazowo może zapoznać się z treścią wniosku o zastosowanie lub przedłużenie tymczasowego aresztowania. Wniosek powyższy jako dokument wszczynający postępowanie sądowe stanowi bowiem element akt sprawy sądowej i nie ma do niego zastosowania ograniczenie z art. 156 § 5a KPK.

Termin do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego
Postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z 2005-11-24, III KZ 55/05
Opubl: Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych rok 2005, poz. 2205
Teza:
Termin do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego (art. 422 § 1 KPK) jest terminem zawitym, czego procesową konsekwencją jest to, że jego niedochowanie powoduje nieskuteczność czynności procesowej, dla której został ustanowiony przez ustawę.
Moment udostępnienia stronie akt sprawy
Postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z 2008-11-20, II KK 175/08
Opubl: Legalis
Teza:
Skoro strona postępowania zgłosiła potrzebę zapoznania się z aktami sprawy, winno to zostać jej umożliwione. Przewodniczący wydziału powinien zatem przesłać skazanemu akta w tym momencie, gdy stało się to możliwe, z pewnością jeszcze przed przekazaniem ich sądowi odwoławczemu.
Odmowa udostępnienia akt; niemożliwość przeprowadzenia dowodu; przesłuchanie świadka na odległość
Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 2009-05-06, II AKa 394/08
Opubl: Orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Katowicach rok 2009, Nr 3, poz. 2
Teza:
1. Fakt odmowy udostępnienia akt może być potraktowany jako naruszenie prawa do obrony materialnej, jako że obrona materialna może być realizowana przez korzystanie z uprawnień procesowych, w tym także przez możliwość dostępu do akt sprawy.
2. Nie zachodzi obraza art. 167 KPK, gdy sąd pomija dowód dopuszczony z urzędu jeżeli dowodu tego nie da się przeprowadzić, na co wskazują podejmowane w tym zakresie liczne czynności procesowe w tym kolejne decyzje o zatrzymaniu i doprowadzeniu świadka.
W tej sytuacji nie było konieczności i podstaw do wydania postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego w trybie art. 170 § 1 pkt 4 KPK, gdyż taki wniosek nie został złożony, tym niemniej pominięcie dowodu dopuszczonego z urzędu powinno zapaść w formie decyzji procesowej.
3. Przepis art. 177 § 1a KPK wymaga, by w fazie jurysdykcyjnej w czynności przesłuchania brał udział sąd, o którym mowa w art. 396 § 2 KPK, a więc sąd wezwany. Jeżeli więc przesłuchanie ma miejsce w toku postępowania przed sądem, w czynności uczestniczy – oprócz sądu przesłuchującego – także znajdujący się w miejscu pobytu biegłych sąd wezwany.
Zgodnie z treścią art. 177 § 1a KPK, sąd wezwany „bierze” jedynie udział w tej czynności, a nie ją przeprowadza, a rola sądu wezwanego sprowadza się wyłącznie do przeprowadzenia czynności o charakterze techniczno – organizacyjnym jak: sprawdzenie stawiennictwa, personaliów, nadzorowanie przygotowania i prawidłowej pracy aparatury itp.

Prawo obrońcy do zaznajomienia się z materiałami postępowania przygotowawczego
Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 2010-06-09, II AKz 370/10
Opubl: Orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Katowicach rok 2010, Nr 3, poz. 9
Teza:
Nie jest tak, iż nowelizacja przepisu art. 156 § 5a KPK, jaka nast ąpiła w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 03.06.2008 roku (Dz.U z 2008 r. Nr 100, poz. 648) przyznaje obrońcy bezwzględne prawo do zaznajomienia się z materiałami postępowania przygotowawczego.
W aktach sprawy znajduje się zarządzenie o odmowie udostępnienia akt sprawy, które zostało w sposób należyty umotywowane, przeto nie sposób uznać, by było ono przejawem arbitralnej decyzji prokuratora prowadzącego postępowanie.
Teza opublikowana w KZS nr 9/2010
Nieuprawnione jest wyprowadzanie obawy matactwa procesowego na podstawie treści złożonych przez podejrzanych wyjaśnień. Ich niespójność, sprzeczność, nie może być uznana za przejaw podejmowania przez oskarżonych działań destabilizujących prawidłowy przebieg procesu, albowiem stanowi to wyraz przysługującego im prawa do obrony.

Stan rzeczy osądzonej w razie prawomocnego postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości
Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Karna z 2012-02-15, II KK 201/11
Opubl: Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Karna i Izba Wojskowa rok 2012, Nr 6, poz. 60, str. 18
Teza:
Prawomocne postanowienie prokuratora o umorzeniu postępowania przygotowawczego wydane na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 KPK, w którym stwierdzono popełnienie przez oznaczoną osobę czynu o znamionach określonych w ustawie karnej, ale o znikomym stopniu społecznej szkodliwości, stwarza stan rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 17 § 1 pkt 7 KPK również wtedy, gdy przed wydaniem tego postanowienia osobie tej ani nie przedstawiono zarzutów, ani nie przesłuchano jej w charakterze podejrzanego, dopuszczając się obrazy art. 313 KPK.

Umorzenie postępowania karnego na posiedzeniu – warunki
Postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Wojskowa z 2012-02-22, WZ 1/12
Opubl: Legalis
Teza:
Umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 KPK i w oparciu o przepis art. 339 § 3 pkt 1 KPK, może nastąpić wtedy tylko, gdy w sposób oczywisty, jednoznaczny, niewątpliwy zebrany w postępowaniu przygotowawczym materiał dowodowy wskazuje na brak znamion zarzucanego oskarżonemu przestępstwa. Tego typu ocena winna opierać się na jednoznacznych ustaleniach postępowania przygotowawczego. Natomiast, gdy o braku znamion czynu zabronionego decyduje wiarygodność poszczególnych dowodów przemawiających za przyjęciem winy bądź jej braku, ocena ta winna być przeprowadzona na rozprawie głównej.
 
 
Przesłanki warunkowego zawieszenia skazanemu kary pozbawienia wolności
Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach – II Wydział Karny z 2012-08-21, II AKzw 1064/12
Opubl: Orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Katowicach rok 2012, Nr 3, poz. 1
Teza:
Sąd okręgowy udzielając skazanemu dalszego odroczenia objął okres pomiędzy zakończeniem pierwszego odroczenia a wydaniem postanowienia o dalszym odroczeniu, a zatem zaliczył niejako tenże okres do łącznego okresu odroczenia. Mimo zatem, że wniosek o dalsze odroczenie wykonania kary został złożony przez skazanego już po upływie okresu pierwszego odroczenia, na skutek postanowienia sądu okręgowego okresy odroczenia uległy zsumowaniu.
Brak określenia przesłanek zastrzeżenia korespondencji tymczasowo aresztowanego z obrońcą – niezgodne z Konstytucją
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2012-12-10, K 25/11
Opubl: Dziennik Ustaw rok 2012, poz. 1426
Teza:
TK orzeka:
I
Art. 73 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) przez to, że nie wskazuje przesłanek, których zaistnienie uprawniałoby prokuratora do zastrzeżenia kontroli korespondencji podejrzanego z obrońcą, jest niezgodny z art. 42 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
II
Przepis wymieniony w części I traci moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.
Ponadto postanawia:
na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, z 2005 r. Nr 169, poz. 1417, z 2009 r. Nr 56, poz. 459 i Nr 178, poz. 1375, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307 oraz z 2011 r. Nr 112, poz. 654) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie.
Brak określenia przesłanek oraz maksymalnego okresu tymczasowego aresztowania stosowanego po wydaniu wyroku przez sąd I instancji – niezgodne z Konstytucją
Wykładnia Trybunału Konstytucyjnego z 2012-11-20, SK 3/12
Opubl: Dziennik Ustaw rok 2012, poz. 1327
Teza:
TK orzeka:
Art. 263 § 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) w zakresie, w jakim nie określa jednoznacznie przesłanek przedłużenia tymczasowego aresztowania po wydaniu przez sąd pierwszej instancji pierwszego wyroku w sprawie, jest niezgodny z art. 41 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 40 w związku z art. 41 ust. 4 Konstytucji.
Roczny okres przedawnienia dochodzenia odszkodowania za niesłuszne tymczasowe aresztowanie – zgodny z Konstytucją
Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2012-10-11, SK 18/10
Opubl: Dziennik Ustaw rok 2012, poz. 1141
Teza:
TK orzeka:
Art. 555 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) w zakresie, w jakim wprowadza roczny okres przedawnienia dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia od Skarbu Państwa w wypadku niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania, jest zgodny z art. 41 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.